Kinderen die vragen worden overgeslagen

Amy is vandaag voor het eerst in de praktijk. Ze drukt zich dicht tegen haar papa aan. Aan de andere kant merk ik ook een beetje een nieuwsgierige Amy op, die zo af en toe haar ogen opslaat om te kunnen kijken wat er eigenlijk allemaal in de ruimte is en wie ik nou ben. Haar interesse is al snel gewekt door wat materialen in een kast en ze probeert hier en daar wat uit.

Als Amy hoort dat je beneden in de zaal ook kunt voetballen, of boksen of koprollen maken of nog andere dingen kan doen die jezelf kan bedenken, is ze over de streep en trekt ze me mee. Papa moet ook mee. Best al wel stoer hoor, zo’n eerste keer en dan naar een nieuwe grote ruimte om verder te kunnen ontdekken. In de zaal hangen grote bokszakken waar Amy tegenaan bokst: ‘Kijk eens hoe sterk ik al ben!’

Amy kan al vertellen waarom ze naar hier komt. Ze vindt veel dingen heel spannend en durft dat nog niet alleen te doen. Dat is best wel een probleem vindt ze. Ze wil het graag anders: ‘Dat ik voortaan gewoon alleen naar de klas kan of wél naar een feestje durf!’ Wat een mooi verlangen van Amy, dát is dus waar we naar toe willen. Werk aan de winkel!

Als we weer terug zijn in de speelkamer boven ziet Amy de pot met snoepjes staan. Ik zie een glunderend gezicht en ze vraagt aan mij of ze een snoepje mag.

Op dat moment horen we allebei:

‘Kinderen die vrágen, worden óvergeslagen’

Haar vader kijkt er een beetje streng bij. Amy’s gezicht betrekt, haar uitgestoken hand verslapt wat en haar schoudertjes zakken iets naar beneden.

‘O, wat grappig, hier geldt dat helemaal niet.

Hier is het juist knap als je aangeeft wat je graag zou willen,’ zeg ik en ik nodig haar uit om het aller-aller-lekkerste snoepje uit te kiezen. En dat doet ze.

Wat later tijdens een oudergesprek bespreken haar ouders en ik waarom het zo belangrijk is dat kinderen aangeven wat ze graag willen. Welke kansen er hier allemaal liggen voor een kind en volwassenen om in contact te zijn en te leren. Je leert bijvoorbeeld jezelf uit te spreken of je leert om te gaan met een teleurstelling als je ‘nee’ hoort. Als ouder kun je leren om (nieuwsgierig) door te vragen, zodat je de beweegredenen van je kind steeds fijner leert kennen.

Zo’n zin is natuurlijk al eeuwenoud.
Die hoorde jij als kind waarschijnlijk ook!

En die heb je toen jezelf kinderen kreeg  behouden of overboord gekiept. (En als je dit nu leest en denkt: ‘Verrek, ik gebruik die zin ook nog, maar ik ben het er eigenlijk helemaal niet meer mee eens!?’ Lach er even flink om en doe ‘m gewoon weg.)

Afijn…ik heb deze zin niet gebruikt bij de opvoeding van mijn kind, inmiddels nu een prachtige dame van 19. Maar hoe die zin nog in mijzelf zat, ondervond ik van de week in contact met de telefoniste van de H&M. Ik had iets besteld wat niet kwam. Een paar keer gebeld met de klantenservice, ging allemaal vriendelijk, niks aan de hand. Bestelling kwam alleen niet. Dus toch weer gebeld waarbij de dame aangaf dat het echt een vergissing was van hen.

Mijn dochter siste op de achtergrond:

‘Mam je moet wel even vragen om korting hoor,

dat doet iedereen met deze dingen en dat doen ze gewoon’.
Ik knikte stilletjes, een beetje kleiner al. De dame maakte excuses en vertelde dat ik de bestelling opnieuw kon bestellen. ‘Ja dat zal ik doen,’ hoorde ik mezelf zeggen en het gesprek werd beëindigd. ‘Heb je nou om korting gevraagd?’ vroeg mijn dochter. ‘Ehm, nee,’….zei ik. ‘Mammmm!’ zei ze, ‘Dat doet iederéén!’

En ik moest ineens zo hard lachen in en om mezelf. Die zin, ook al nooit ingezet bij mijn dochter of andere kinderen, bleek gewoon in m’n binnenste getatoeëerd: ‘Kinderen die vragen worden overgeslagen’ en belemmerde míj nu nog stééds.

Heel snel in de prullenbak daarmee!

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Scroll naar top